nie pomyślę o dziecku

Dlaczego NIE pomyślę o dziecku

Któregoś wieczoru wracam z pracy i na przystanku autobusowym widzę takie cudo:

nie pomyślę o dziecku

Najpierw zafascynowało mnie przesłanie tej kampanii. Po chwili zachwyt jednak wyparował, a ja pomyślałam sobie: “Gdyby to faktycznie chodziło o ten nieszczęsny pokój…”

Po powrocie do domu o całej sprawie zapomniałam aż do momentu zgrywania na dysk zdjęć z karty pamięci telefonu. Nie byłabym sobą, gdybym nie weszła na stronę pomyslodziecku.pl i nie przewertowała jej od góry do dołu. No i opadła mi szczęka (bo cycki to już dawno mi opadły, ale o tym pisałam już nie raz).

Wnioski są proste – jestem wyrodną matką, bo mój syn nie ma rodzeństwa, a przez to:

– nie poradzi sobie w kontaktach z innymi ludźmi, a co więcej nie będzie tolerować ich odmienności

– nie będzie czerpać satysfakcji w relacjach z płcią przeciwną i pewnie zostanie rozwodnikiem (o ile kiedyś uda mu się dotrwać w związku do ślubu)

– będzie narzekać na zdrowie psychiczne i do końca życia będzie wypłakiwać się w ramię swojego terapeuty

– nie będzie potrafił zachowywać się odpowiednio w miejscach publicznych

– stanie się ofiarą przemocy w szkole

– nie dość, że będzie narzekać na swój stan psychiczny to jeszcze pojawią się u niego problemy ze zdrowiem

nie pomyślę o dziecku

Fundacjo Mamy i Taty – wybaczcie, ale zupełnie nie przekonaliście mnie tym do zrobienia sobie drugiego dziecka! Nie w tych realiach, gdzie posiadanie dziecka jest mega kosztowne i przypomina szkołę przetrwania (i nie mam tu na myśli buntów 2- , 3- , 4-, x-latka, ale raczej to, na jakie wsparcie w naszym kraju mogą liczyć rodzice tych małych buntowników).

Gdyby rodzice nie mieli problemów ze znalezieniem pracy za godną płacę, lekarstwa dla najmłodszych były refundowane, opieka medyczna – gwarantowana (bez stania w wielomiesięcznych kolejkach), żłobki i przedszkola – ogólnodostępne, a akcesoria i ubranka dla dzieci – zwolnione z podatku – wtedy nawet nie zastanawiałabym się nad drugim dzieckiem, tak jak pani X z posta sprzed dwóch lat (oczywiście przy założeniu, że miałabym kandydata na ojca dla niego – jedyne kryterium). Ale w obecnej sytuacji? Nie ma mowy.

I bądźmy szczerzy – nie tylko ja mam takie odczucie co do posiadania drugiego dziecka.

Wolę zaryzykować to, że do końca życia będę opłacać mojemu jedynemu dziecku psychoterapeutów niż męczyć siebie i swoje kolejne pociechy walką o przetrwanie od pierwszego do pierwszego z nadzieją, że nikt z nas nie zachoruje i rozważając czy mam w pierwszej kolejności opłacić rachunki, czy raczej napełnić lodówkę.

Bo niekoniecznie “im nas więcej, tym weselej”…

Podobało się? Podaj dalej: